ماه فرنگ

نمی توم به دنیای وبلاگ نویس ها نزدیک بشم احساس میکنم هزاران سال نوری ازتون فاصله دارم.درد از دست دادن دارم درد سکوت دارم.

والله خبری نیست که بخوام عمومیش کنم.

 بعد سیزده به در چنان ضربه روحی روانی مهلکی خوردم که هنوزم گیج ویج میزنم . عین ادمیمیموندم که میخواد فریاد بزنه اما نمیتونه .باید به شدت توی سفر ابرو داری میکردم .دلم میخواست خون گریه کنم.اما نشد  .اینجا ننوشتم چون اینجا شده بو اه ناله نامه های من .دیگه خودمم داشت از خودم حالم به هم میخورد.خلاصه این جوریاست.

گویا دختر خاله محترمم  میخواد مزدوج بشه ما یه عروسی افتادیم.

نوشتنم نمیاد.مثل نازنین که گفت میخواد یه پست بذاره پر نقطه چین منم از اونا میخوام.

یه اتفاقاتی داره میو فته .باور کنید یه خبر هایی هست.

منو بردن فیلم مجنون لیلی بدم نبود .حداقل ادم یه ذره دلش خوش میشد توی این فیلم ها یکی پای عشق و عاشقی وایمیسه.البته این چیزها فیلم هست... .

من دیر رسیدم.خیلی دیر.

دلم کنده شده نه اینگه فکر کنید موضوع عشق و عاشقی هستا نه! فقط دلم کنده شده از اینجا .از مرز پر گهر از ادم های مرز پر گهر...    .گاهی احساس میکنم به هیچ  جا تعلق ندارم .البته اینم قبول دارم که این فقط یه فکر و شاید عملا کسی به جایی تعلق نداره.اما دلم حتی دیگه واسه خاطراتم هم تنگ نمیشه .خیلی دلم نمیخواد به خاطر اینکه دل دیگران نشکونم مثلا فلان کار انجام بدم.هم گوشه نشین شدم هم نشدم.خلاصه دقیقا همون لحظه تحویل سال انگار من یکی دیگه شدم.یکی که بارش سبکتر شده .خیلی چیزها ساده می گیره.راستش این چهر روزه اخیر یکی از تلخترین اتفاقات برام افتاد که نمیشه اینجا بگم.یعنی اصلا کلمه جور نمیشه که بگم.شایدم این نوشته ها ناشی از شوک بعد از حادثه هست... .