ماه فرنگ

یه مطلبی هست که  تردید داشتم توی نوشتنش اما دلم میخواست کسایی که اینجا رو می خونن  هم نظرشون بگم من بفهمم خ.دم غیر عادیم یا نه؟

راستش نمی دونم چرا اما بیشتر دوستانم بعد از چند صباحی حدودا دو ماه که میگذره خسته کننده میشن علی الخصوص که پسر باشن  .دیگه حرفی برای گفتن نیست! یعنی دقیقا مکالمه ی تلفنی به سلام .چطوری؟چه خبر ختم میشه دیگه خیلی حرف بزنیم پنچ دقیقه با کلی سکوت ... .من مشکل دارم؟

فیلم لیتل میس سان شاین دیدم اخرش دیگه روی زمین از شدت خنده ولو شده بودم.خیلی بامزه بود یه جورایی یاده زندگی خودم افتادم.مخصوصا حکایت ماشینشون!!!!  

فیلم کیپر هم دیدم بد نبود .افسا نه ی زندگی خیام بود.

پ.ن:یه چیزی هم باید بگم دور و بر من اصلا شلوغ نیست و این موضوعی که گفتم تجربه ی چند ساله ی منه!